H Jozefmaria Dagelijkse teksten

“Tweeduizend jaar wachten van de Heer in de eucharistie”

Jezus is voor ons in de heilige Hostie gebleven, om aan onze zijde te blijven, om ons te steunen en te begeleiden. - En liefde kan alleen met liefde worden terugbetaald. Waarom zouden we niet iedere dag naar het tabernakel gaan, al is het maar een paar minuten, om Hem te groeten en uiting te geven aan onze liefde, als zijn kinderen en broers? (De Voor, 686)

God heeft besloten in het tabernakel te blijven om ons te voeden, te versterken, te vergoddelijken en ons werk en onze inspanning doeltreffend te maken. Jezus is zowel de zaaier als het zaad en de vrucht van het gezaaide, Hij is het brood van het eeuwig leven.

(..) Op deze wijze wacht Hij al bijna twee duizend jaar op onze liefde. Dat is enerzijds lang en anderzijds kort, want als het om de liefde gaat, gaan de dagen vlug voorbij.

Er valt me een verrukkelijk gedicht in uit Galicië, namelijk één van de Gezangen van Alphonsus X, de Wijze. Het is de legende van een monnik die in zijn eenvoud de heilige maagd Maria smeekt hem de hemel te laten zien, al was het maar een ogenblik. Maria stemde met zijn verlangen in en de goede monnik wordt naar het paradijs gevoerd. Bij zijn terugkeer herkent hij geen enkele bewoner van het klooster. Zijn gebed, dat hem toch zeer kort had geleken, had drie eeuwen geduurd. Drie eeuwen is maar een ogenblik voor een verliefd hart. Zo zie ik de tweeduizend jaar wachten van de Heer in de eucharistie. Het is het wachten van God, die van de mensen houdt, die ons zoekt en ons aanneemt zoals we zijn: beperkt, egoïstisch, onstandvastig... maar in staat om zijn oneindige tederheid te ontdekken en ons helemaal aan Hem te geven. (Als Christus nu langskomt, 151)